जातक कथा : अहंकारी उंदीर आणि कबुतर

Kids story : अनेक वर्षांपूर्वीची गोष्ट आहे एका जंगलात उंदीर राहत होता. तो खूप हुशार होता. त्याने स्वतःसाठी एक छोटे घर बांधले होते. जंगलाजवळ एक घर होते जिथे एक लहान मुलगा राहत होता. मुलाकडे लाकडाचे बूट होते. पण ते खूप लहान झाले होते. मुलाने ते फेकून दिले. हे बूट उंदराला दिसले. अरे, हे बूट खरोखरच छान आहे. मी त्यात आरामात झोपू शकतो. उंदीर एक बूट त्याच्या घरी ओढून नेतो. त्याला दुसरा बूट आणण्याची हिंमत होत नाही. म्हणून तो तो स्वच्छ करतो आणि त्यातून एक छान झोपण्याची बेड बनवतो. तसेच तो फुलांनी सजवतो. उंदीर खूप आनंदी होता. जंगलातील इतर प्राणी त्याला भेटायला येत असत. प्राण्यांना पाहिल्यावर उंदीर चढून त्याच्या बूटावर बसायचा. एके दिवशी, एक कबूतर बंटीला भेटायला आला. कबुतर म्हणाले उंदीर दादा तू घर सुंदर सजवले आहे आणि या बूटांनी त्याच्या सौंदर्यात भर घातली आहे. यावर उंदीर म्हणाला; कबुतर दादा मला फसवू नका. मी ते खूप कष्टाने सजवले आहे. तुमच्यासारख्या लोकांना ते खराब करण्याचा मोह होऊ शकतो. कबुतर म्हणाले, उंदीर दादा, मी तुमचे अभिनंदन करायला आलो आहे, पण तुमचा अभिमान गगनाला भिडलेला दिसतो. यावर उंदीर म्हणाला मला कोणाच्याही अभिनंदनाची गरज नाही. मला माहित आहे की तुम्ही सर्वजण माझा हेवा करता कारण तुम्ही बाहेर थंडी सहन करता, तर मी या बुटात आरामात झोपतो.

कबूतर एकही शब्द न बोलता परत उडून जातो. आता बंटी उंदीर दिवसभर फिरतो, जेवतो आणि रात्री त्याच्या बुटात झोपतो. हळूहळू, त्याने जंगलातील सर्व प्राण्यांशी बोलणे बंद केले. त्याचे आता कोणतेही मित्र नव्हते. हळूहळू वेळ निघून गेला. एके रात्री, जंगलात मुसळधार पाऊस सुरू झाला. या सर्व गोष्टींकडे दुर्लक्ष करून, बंटी उंदीर त्याच्या बुटात आरामात झोपला होता. त्याला बाहेरचे हवामान लक्षात आले नाही.

पावसाचे पाणी वाढू लागले. बुटाच्या तळाशी एक छिद्र पडले, ज्यामुळे बुट भरू लागला. थोड्याच वेळात, बुटात बरेच पाणी भरले. तेवढ्यात, बंटी उंदीर जागा झाला, पण खूप उशीर झाला होता. पाणी वाढतच गेले. त्याला वाटले की तो मरेल. उंदीर जोरात ओरडू लागला, पण पावसाच्या आवाजाने कोणीही त्याचे ऐकले नाही. उंदीरला त्याचा मृत्यू स्पष्ट दिसत होता. तो उड्या मारू लागला. उडी मारताच त्याने बुटातून बाहेर पडण्याचा प्रयत्न केला. पण बुट इतके लांब होते की तो बाहेर पडू शकला नाही. कबूतर त्याच्या मुलांसह दूर एका घरट्यात बसला होता. कबुतराला वाटले कोणीतरी ओरडत आहे असे दिसते. कोणीतरी अडचणीत आहे." तो बाहेर पडला आणि बुटातून आवाज येत असल्याचे पाहिले. त्याला लगेच लक्षात आले की बंटी उंदीर बुटात अडकला आहे. कबूतर विलंब न करता तिथे उडून गेला. तो बुटावर बसला. त्याने उंदीर बुडताना पाहिले. कबूतर दादा, मला वाचवा, नाहीतर मी मरेन. उंदीर रडू लागला. कबूतर म्हणाले का, तुला या बुटाशिवाय काहीही नको होते. उंदीर म्हणाला मला वाचवा, मला वाचवा. हे ऐकून, त्या  कबुतराने त्याला त्याच्या चोचीने धरले आणि ओढण्याचा प्रयत्न केला. पण उंदीर इतका जड होता की, त्याला कबुतर त्याला शकला नाही. थांब, मी इतर प्राण्यांना बोलावतो. कबुतर जंगलात जातो, पण सर्व प्राणी उंदीरला मदत करण्यास नकार देतात.वाटेत त्याला कावळा भेटतो. तो त्याच्यासोबत येतो. ते दोघे मिळून उंदीरचा पाय आपल्या चोचीत धरतात वरती काढतात. उंदीरला त्याच्या कृत्याचा खूप पश्चात्ताप होतो. दुसऱ्या दिवशी, तो बूट नदीत फेकतो. हे पाहून, कबुतर आणि कावळा खूप आनंदित होतात.
मग उंदीर सर्व प्राण्यांकडे जातो आणि त्याची माफी मागतो.
तात्पर्य : आपल्याकडे असलेल्या वस्तूंवर कधीही अहंकार करू नये.

Edited By- Dhanashri Naik