पावसाळ्याचे दिवस होते. एक विंचू नाल्यात वेगाने तरंगत होता. संताने विंचू नाल्यात तरंगताना पाहिला. त्याने तो बाहेर काढला.
त्याच्या स्वभावामुळे विंचूने संताला चावा घेतला आणि चावण्याच्या प्रक्रियेत तो त्याच्या हातातून निसटला आणि पुन्हा नाल्यात पडला. संताने हाताने विंचू बाहेर काढला.
पण विंचूने संताला पुन्हा चावा घेतला. हे आणखी दोन-तीन वेळा घडले. वैद्यराजांचे घर जवळच होते. तो संताकडे पाहत होता.
वैद्यराज धावत आला. त्याने काठीने विंचू फेकून दिला. तो संताला म्हणाला, "तुम्हाला माहिती आहे की विंचूचा स्वभाव हानी पोहोचवणे आहे. तरीही तुम्ही त्याला तुमच्या हाताने वाचवले. तुम्ही असे का केले?" संत म्हणाले, "जर तो त्याचा स्वभाव बदलू शकत नसेल तर मी माझा कसा बदलू शकतो?" संतांचे शब्द ऐकून, वैद्याने त्यांना नमस्कार केला.
तात्पर्य : कठीण परिस्थितीतही माणसाने आपला स्वभाव बदलू नये.
Edited By- Dhanashri Naik
