एकदा एक व्यक्ती सर्वांना मदत करायची आणि त्या बदल्यात सर्वजण त्याची प्रशंसा करायचे. त्याची प्रशंसा ऐकून तो आनंदी व्हायचा. एकदा तो एका चौरस्त्यावरून जात होता आणि त्याने ऐकले की काही लोक त्याच्यावर टीका करत आहेत. ते म्हणत होते की, "तो फक्त दिखाव्यासाठी सर्वांना मदत करतो, यात त्याचा काही स्वार्थी हेतू असावा."
त्याची टीका ऐकून त्याचे मन दुःखी झाले की मी सर्वांना इतकी मदत करतो पण तरीही लोक माझी टीका करत आहेत. या जीवनाचा काय फायदा? माझ्यासाठी मरणे चांगले. त्याच्या या विधानाने त्याचे कुटुंब आणि मित्र खूप नाराज झाले. त्यांनी त्याला समजावून सांगण्याचा प्रयत्न केला की तू लोकांच्या बोलण्याकडे लक्ष देऊ नकोस, आम्ही सर्वजण तुला खूप प्रेम करतो. तू जसा आहेस तसाच खूप चांगला आहेस. पण त्याच्या मनात नकारात्मकता स्थिरावली होती, त्याला फक्त असे वाटले की माझे जीवन निरुपयोगी आहे.
त्याच्या मित्राने त्याला त्याच्या गुरुकडे पाठवले. त्याने गुरुदेवांना तोच प्रश्न विचारला की, "इतकी मदत करूनही जर लोक आपली टीका करत असतील तर या जीवनाचा अर्थ काय?" गुरुदेवांनी त्याच्या प्रश्नांची उत्तरे दिली नाहीत आणि म्हणाले, "जर तुम्ही सर्वांना मदत केली तर मलाही मदत करा. हा दगड घ्या आणि बाजारातील प्रत्येक दुकानातून त्याची किंमत विचारा. पण लक्षात ठेवा, तुम्हाला या दगडाची फक्त किंमत विचारायची आहे तो विकायचा नाही." अनिच्छेने तो दगड घेऊन बाजारात गेला.
त्याने तो दगड एका भाजी विक्रेत्याला दाखवला, तो म्हणाला, "याच्या बदल्यात मी तुला एक किलो भाज्या देईन कारण हा दगड हलक्या भाज्यांचे वजन करण्यासाठी उपयुक्त ठरेल."
तो कुंभाराकडे गेला, तो म्हणाला, "माझ्याकडे खूप खडे पडले आहेत, मी त्यांचे काय करू?"
तो व्यापाऱ्याकडे गेला, तो म्हणाला, "याच्या बदल्यात मी तुला काही रेशन देऊ शकतो." त्याचप्रमाणे, कोणीही दगडासाठी एका नाण्याची किंमत सांगितली नाही आणि कोणीही दोन नाण्यांपेक्षा जास्त किंमत सांगितली नाही.
सर्व दुकानांना भेट दिल्यानंतर, तो शेवटी एका जवाहिऱ्याच्या दुकानात गेला आणि तो दगड दाखवला. जवाहिऱ्याला तो दगड पाहून आश्चर्य वाटले. त्याने ते काळजीपूर्वक पाहिले आणि म्हणाला, "माझ्याकडे हा दगड खरेदी करण्याचे साधन नाही. जरी माझे संपूर्ण दुकान विकले तरी मी हा दगड खरेदी करू शकत नाही." हे ऐकून तो व्यक्ती आश्चर्यचकित झाला की जो दगड सर्वांना निरुपयोगी वाटत होता, तोच दगड त्याने मौल्यवान असल्याचे सांगितले.
त्याने गुरुदेवांना संपूर्ण गोष्ट सांगितली. गुरुदेव म्हणाले, "तो रत्नपारखी बरोबर होता, हा दगड एक मौल्यवान दगड आहे. जो मला एकदा राजाने दिला होता.
मी तुम्हाला फक्त हे समजावून सांगू इच्छित होतो की तुम्हाला स्वतःची किंमत ओळखावी लागेल. ज्याप्रमाणे हा मौल्यवान दगड इतर सर्वांसाठी निरुपयोगी होता, त्याचप्रमाणे फक्त एक पारखी त्याची किंमत ओळखू शकतो, इतर सर्वांसाठी हा दगड एकतर निरुपयोगी होता किंवा त्यांनी त्याची किंमत खूपच कमी अंदाज लावली होती.
म्हणूनच तुमचे जीवन देखील या दगडासारखे आहे, तुमचे कुटुंब आणि मित्र त्याचे खरे मूल्य जाणतात. जर तुम्हाला कोणाची मदत करायची असेल तर ते निस्वार्थपणे करा. तुम्ही कोणाच्याही स्तुतीने किंवा टीकेने प्रभावित होऊ नये. म्हणून, तुमचे मूल्य ओळखा आणि इतरांचे ऐकून तुमच्या ध्येयापासून विचलित होऊ नका.
नैतिक- ही कथा आपल्याला शिकवते की आपण स्वतःला विशेष मानून जगायला सुरुवात केली पाहिजे कारण देव काहीही निरुपयोगी बनवत नाही. म्हणून फक्त स्वतःला ओळखण्याची गरज आहे.
