वठलेल्या झाड्यावर चढली
वेळ जांभळी फुलारलेली
तिला न ठाऊक झाड कसें ते
चढत रहाणे माहीत होते।।
जगण्याचे ओझे घेऊन पाठी
झाड बिचारे उभेच होते
अजून उन्मलून नाही पडले
म्हणून कां ते उभेच होते ।।
पोटी धरुनी घट्ट मुले
जमीन माऊली या बाळाला
वठतंय तरी सांभाळत होती
आणि जोपासत होती वेल फुले।।
एक निघाला दुजा जन्म हो
चक्र चालले पुढे पुढे
प्रवाह जीवन गतिमान हा
कां? कशाला? नको तिढे.
