अशी उन्मळून येऊ नकोस
तुला सावरायला इथं
कुणाचेच हात रिकामे नाहीत
स्वार्थाच्या तद्दन भाडोत्री बाजारात
निरपेक्षपण धजन नाही
स्वस्त करून नकोस
डोळ्यांचं डबडबलेपण
चिंध्यांनाही फुकट कुणी
दवडवत नाही
दु:खाचे कढ ऊतू देऊ
नकोस
सौख्याचे नि:श्वास त्यानं
विझत नाहीत
उदासपण माखलेले
श्वास आता आवर
तुझ्या अस्तित्वाचं
विझलेपण कुणी
देखणार नाही इथं
आत्मभानाच्या प्रसव कळा
अनावर होत असतील तर
स्वत्व न पसरवता
वांझपण कां
मिरवित नाहीस ?
