प्रेमात मशगुल, प्रेमी जीवांच्या हृदयात आले अंतराळातून प्रेमाचे बीज दोन! एका बीजाला छान अंकुर फुटला, नाजूक कोवळ्या पालवीसह, त्याने आकर्षक सुबक रोपाचे रूप धरले. अनुकूलतेचे जलाने त्याला वाढविले, सावधतेच्या उष्णतेने त्याची कीड नष्ट केली. चांगलं जीव धरलेलं ते रोप दिवसामासा छान वाढत जाऊन एका वृक्षात परिणत झालं. सर्वांग सकस असलेल्या प्रेमाची सावली देणाऱ्या मायेचं गार वारा देणाऱ्या झाडाचं रूप त्याला आलं. उत्कर्षाची, जीवन साफल्याची मधुर फळे त्याला लगडली.
जीवनाच्या परीपूर्णतेने नम्रपणे ते झुकलं. जीवन साफल्य लाभलेल्या त्या वृक्षरूपी बीजाला जगाने स्त्री, माता, भगिनी, अर्धांगीनी नावं दिलं.
दुसरं बीजही अंकुर. पालवी, रोप बनण्याची धडपड करू लागलं. फुटली त्याला मीपणाची पाने. अधिकाराच्या दांड्या दांड्या आल्या, अहंकाराची खडबडीत काळसर साल धरली, दुराग्रहाचे काटे त्याला येऊ लागले. मोठं होण्याची हाव त्याला मुळापासून बीजापासून दूर नेऊ लागली. ते झाड डेरेदार फळदार सुगंधी वृक्ष नाही होऊ शकलं. आपल्याच नादात आपल्याच ध्येयात ते उंच आणिक उंच आकाशाकडे झेपावू लागलं, जणू आकाशाच्याही वर जायचे होते त्याला. मग आपला मित्र परिवार नाती-गोती, कुटुंब कबिला त्यांना भेटण्यासाठी ते खाली पाहू लागले.
पण ते सर्व त्यांच्या आवाक्याबाहेर होतं. त्यांचा सहवास, प्रेम ह्या सर्वापासून फार दूर गेलेल्या, आणि आकाश जवळ करू न शकलेल्या वृक्षबीजाला वैफल्याने घेरले. ते मग उंच आणिकच उंच जायच्या प्रयत्नात त्रिशंकू होऊन जगूं लागलं. जगाने त्याला सफल पुरुष हे नाव दिल.
साभार - इंदुर लेखिका संघ, इंदुर.
