रवीशंकर नावाचे एक मोठे ज्योतिषी होते. त्यांच्याकडे भविष्य जाणून घेण्यासाठी रोज नागरिकांची प्रचंड रिघ लागलेली असायची. हात पाहून भविष्य सांगण्यात हातखंडा होता. आयुष्यात आलेल्या समस्यांवर तोडगे सांगण्यात त्यांची किर्ती मोठी होती. रवीशंकर यांचे नाव पंचक्रोशीत गाजत होते.
एके दिवशी एक गरीब मजूर त्याचे भविष्य जाणून घेण्याच्या उद्देशाने रवीशंकर यांच्या घरी पोहचला. त्यांनी त्या मजूराला हात दाखवण्यास सांगितले. मजुराने त्याचा हात पुढे केला. पण त्याचा हात पाहताच रवीशंकर त्यांच्यावर संतापले आणि म्हणाले, ''मुर्खा, हात न धुताच आलास, कळत नाही तुला. तुझ्या हातावरच्या रेषा कशा पाहू मी?
हे ऐकून गरीब मजूर हसतच म्हणाला, '' महाराज, मी दगडाच्या खाणीत कामाला आहे. तिथे दगडावर घण घालावे लागतात. त्यामुळे माझ्या हातावरच्या रेषा पुसल्या गेल्या आहेत''. मजूराने दिलेल्या उत्तराने रवीशंकरचे डोळे उघडले. त्यांना चुक कळाली. नशीब हातावर नाही तर कर्मावरून ठरत असते, असे सांगून तो मजूर रवीशंकर यांच्या घरातून निघून गेला.
