"मी आहे तुमचा मित्र, ज्ञानाचा अथांग सागर आणि शब्दांचे सुंदर घर... हो, मी एक 'पुस्तक' बोलतोय!"
माझा जन्म एका लेखकाच्या कल्पनेतून आणि लेखणीतून झाला. लेखकाने अनेक दिवस विचार करून, संशोधन करून मला शब्दांचे रूप दिले. त्यानंतर एका मोठ्या छापखान्यात कागद आणि शाईच्या साहाय्याने माझे शरीर तयार झाले. जेव्हा माझ्या अंगावर रंगीत मुखपृष्ठ चढवण्यात आले, तेव्हा मी आरशात पाहिले आणि मला माझेच रूप फार आवडून गेले.
माझे आयुष्य खूप मोठे आणि वैविध्यपूर्ण आहे. मी कधी शाळेच्या दप्तरात राहून मुलांची प्रगती पाहतो, तर कधी एखाद्या विद्वानाच्या टेबलावर बसून त्याला नवीन दिशा देतो. मी कथांच्या रूपाने तुम्हाला हसवतो, तर इतिहासाच्या रूपाने आपल्या पूर्वजांच्या शौर्याची आठवण करून देतो. मी कधीही कोणात भेदभाव करत नाही. जो मला प्रेमाने हातात घेतो, त्याला मी माझे सर्व ज्ञान निस्वार्थीपणे देऊन टाकतो. म्हणूनच मला मानवाचा 'सर्वात जवळचा मित्र' म्हटले जाते.
माझे आयुष्य खूपच रंजक आहे. माझ्याकडे ज्ञानाचा अथांग साठा आहे. कोणी मला कथांच्या रूपात वाचतं, तर कोणी कवितांच्या रूपात माझ्यातलं सौंदर्य शोधतं. मी कधी इतिहास सांगतो, तर कधी विज्ञानातील गुपिते उलगडतो. मी केवळ कागदांचा संच नाही, तर मी मानवाचा सर्वात जवळचा आणि निस्वार्थी मित्र आहे. जेव्हा माणूस एकटा असतो, तेव्हा मीच त्याला सोबत देतो आणि त्याच्या मनातील मरगळ दूर करतो.
मला खूप आनंद होतो जेव्हा एखादा वाचक माझ्या पानांमध्ये हरवून जातो. त्याच्या चेहऱ्यावरचे हास्य किंवा डोळ्यांतील पाणी पाहून मला वाटते की, माझे अस्तित्व सार्थ झाले. कवी कुसुमाग्रज म्हणतात ना, "ग्रंथ हेच गुरू, ग्रंथ हेच मित्र", त्याची प्रचिती मला रोज येते.
परंतु, माझ्या या सुखी आयुष्यात काही दुःखाचे क्षणही येतात. काही लोक मला केवळ शोभेची वस्तू म्हणून कपाटात बंद करून ठेवतात. कित्येक महिने माझ्यावरची धूळही झटकली जात नाही, तेव्हा मला खूप गुदमरल्यासारखे वाटते. काही मुले माझी पाने फाडतात, त्यावर पेनने रेघोट्या मारतात किंवा माझ्यावर जेवणाचे डाग पाडतात; तेव्हा माझ्या काळजाचे पाणी होते. आजच्या इंटरनेट आणि मोबाईलच्या युगात लोक माझ्याकडे थोडे दुर्लक्ष करू लागले आहे, याचेही मला वैषम्य वाटते.
माझी तुमच्याकडून एकच छोटीशी अपेक्षा आहे – मला सन्मानाने वागवा. मला कपाटात बंद करून ठेवण्यापेक्षा वाचून काढा. माझ्या अंगावर पेनने ओरखडे काढू नका. मला वाचा, माझ्यातील विचारांवर चर्चा करा. मोबाईलच्या जगात तुम्ही मला विसरलात, तर तुमची वैचारिक प्रगती थांबेल. मी तुम्हाला खूप काही देऊ इच्छितो, फक्त तुम्ही मला आपलंसं करा.
लक्षात ठेवा, एक घर पुस्तकांशिवाय अपूर्ण असते. मला जपून वापरा, मी तुम्हाला ज्ञानाने श्रीमंत करेन.चला तर मग, आज एखादं पुस्तक वाचायला सुरुवात करणार ना?
अस्वीकरण (Disclaimer) : या लेखात दिलेली माहिती आणि उपाय सामान्य माहितीवर आधारित आहे.या माहितीची पूर्णता, विश्वासार्हता आणि अचूकता याबाबत वेबदुनिया कोणतीही हमी देत नाही. अधिक माहितीसाठी संबंधित तज्ज्ञांचा सल्ला घ्यावा.
Edited By- Dhanashri Naik
