Kids story : अनेक वर्षांपूर्वी एकदा राजा रणजितसिंग आपल्या मंत्र्यांसह आणि सैनिकांसह जंगलात शिकार करायला गेला. शिकार केल्यानंतर राजा राजवाड्यात परतत होता. राजाला खूप तहान लागली. वाटेत त्याला एक झोपडी दिसली. त्या झोपडीत एक आंधळा माणूस राहत होता. राजाने त्याच्या सैनिकाला झोपडीतून पाणी भरून आणण्यासाठी पाठवले.
सैनिक झोपडीत पोहोचला आणि आंधळ्याला म्हणाला, “अरे आंधळ्या! मला पिण्यासाठी एक भांडे पाणी दे.” आंधळा म्हणाला, मी तुझ्यासारख्या लोकांना एक थेंबही पाणी देत नाही.” सैनिक रिकाम्या हाताने राजाकडे परतला. राजाने त्याच्या मंत्र्याला पाणी आणण्यासाठी झोपडीत पाठवले. मंत्री झोपडीत पोहोचला आणि म्हणाला, महाराज! मला पाण्याचा एक भांडे मिळेल का?
आंधळा म्हणाला, “माफ करा! मंत्री, मी तुम्हाला पिण्यासाठी पाणी देऊ शकत नाही. दुसरीकडे कुठेतरी पाण्याची व्यवस्था करण्याचा प्रयत्न करा.” मंत्रीही झोपडीतून रिकाम्या हाताने परतला. राजा स्वतः झोपडीत पोहोचला, त्याने हात जोडून म्हटले, “महात्मा! माझ्यासारख्या लहान प्राण्याला पाणी प्यायला मिळेल का?” तहानेने माझा घसा कोरडा पडत आहे. तुम्ही माझ्यावर खूप उपकार कराल.
राजाचे हे शब्द ऐकून तो आंधळा राजाला म्हणाला, हे राजा! मी तुमच्यासाठी सर्वस्व अर्पण करण्यास तयार आहे. त्याने राजाला पाणी प्यायला दिले आणि म्हणाला, “महाराज! जर दुसरी काही सेवा करू शकत असाल तर मला सांगा.” राजा म्हणाला, तुम्ही माझा सैनिक आणि सेवक कसा ओळखला? तो आंधळा म्हणाला, प्रत्येक व्यक्तीचे वास्तव त्याच्या बोलण्याच्या पद्धतीवरून कळते.
तात्पर्य : व्यक्तीची भाषा त्याची ओळख करून देते. नेहमी गोड बोलावे.
Edited By- Dhanashri Naik
