Guru Purnima 2025 Essay In Marathi गुरु पौर्णिमा निबंध मराठी

गुरुर्ब्रह्मा, गुरुर्विष्णु गुरुर्देवो महेश्वर:। 

गुरुर्साक्षात् परब्रह्म तस्मै श्री गुरुवे नम:।।

– अर्थात, गुरु म्हणजे ब्रह्मा, विष्णू आणि महेश. गुरु म्हणजे परब्रह्मा, अशा गुरुला माझा नमस्कार.

गुरु पौर्णिमा निबंध 

प्रस्तावना: हिंदू धर्मात गुरुचे खूप महत्त्व आहे. गुरु म्हणजे तेजस्वी चंद्रासारखे, जो अंधारात प्रकाश देऊन आपल्याला मार्गदर्शन करतो. गुरु पौर्णिमा सण आषाढ महिन्याच्या पौर्णिमेच्या दिवशी साजरा केला जातो. 

गुरुंना आपल्या जीवनात विशेष महत्त्व आहे आणि समाजातही गुरुंना सर्वोच्च स्थान आहे. भारतीय संस्कृतीत गुरुंना देवापेक्षाही जास्त मानले जाते. धार्मिक शास्त्रांनुसार, संस्कृतमध्ये 'गु' म्हणजे अंधार/अज्ञान आणि 'रु' म्हणजे प्रकाश/ज्ञान. गुरु आपल्याला अज्ञानाच्या अंधारातून ज्ञानाच्या प्रकाशाकडे घेऊन जातात. म्हणून गुरुला महत्त्व देण्यासाठी महान गुरु वेद व्यासजींच्या जयंतीला गुरु पौर्णिमेचा उत्सव साजरा केला जातो.

महत्त्व: या दिवशी भगवान शिव यांनी आपल्या शिष्यांना ज्ञान दिले. या दिवशी अनेक महान गुरुंचा जन्म झाला आणि अनेकांना ज्ञान प्राप्त झाले. या दिवशी गौतम बुद्धांनी धर्मचक्र प्रवर्तन सुरू केले. गुरुपौर्णिमा हा सण केवळ हिंदूच नव्हे तर जैन, बौद्ध आणि शीख धर्मातील लोक देखील साजरा करतात. गुरुचे महत्त्व लक्षात घेता, प्राचीन शास्त्रांमध्ये गुरुला ब्रह्मा, विष्णू आणि महेश यांच्या बरोबरीचे वर्णन केले आहे. आई आणि वडील त्यांच्या मुलांना संस्कार देतात, परंतु गुरु सर्वांना आपली मुले मानतात आणि ज्ञान देतात.

मनुस्मृतीनुसार, उपनयन संस्कारानंतर, विद्यार्थी पुनर्जन्म घेतो. म्हणूनच त्याला द्विज म्हणतात. शिक्षण पूर्ण होईपर्यंत, गायत्री त्याची आई आणि आचार्य त्याचे वडील आहेत. पूर्ण शिक्षणानंतर, तो गुरुपद प्राप्त करतो.

कथा- गुरुपौर्णिमेशी संबंधित पौराणिक कथेनुसार, महर्षी वेद व्यास हे भगवान विष्णूचे अवतार कलावतार आहेत. त्यांच्या वडिलांचे नाव ऋषी पराशर आणि आईचे नाव सत्यवती होते. त्यांना लहानपणापासूनच अध्यात्मात खूप रस होता.

म्हणून त्यांनी त्यांच्या पालकांना परमेश्वराच्या दर्शनाची इच्छा व्यक्त केली आणि वनात जाऊन तपश्चर्या करण्याची परवानगी मागितली, परंतु आई सत्यवतीने वेद व्यासांची इच्छा नाकारली. मग वेद व्यासांच्या आग्रहावरून आईने वनात जाण्याची परवानगी दिली आणि सांगितले की जेव्हा जेव्हा त्याला त्याच्या घराची आठवण येईल तेव्हा त्याने परत यावे. त्यानंतर वेद व्यास तपश्चर्येसाठी वनात गेले आणि वनात जाऊन कठोर तपश्चर्या केली.

या तपश्चर्येच्या पुण्यमुळे वेद व्यास संस्कृत भाषेत पारंगत झाले. त्यानंतर त्यांनी चार वेदांचा विस्तार केला आणि ब्रह्मसूत्रांसह महाभारत, अठरा महापुराणांची रचना केली. आपण वेद व्यासांना कृष्ण द्वैपायन या नावाने देखील ओळखतो. म्हणूनच हिंदू धर्मात वेद व्यासांची पूजा देव म्हणून केली जाते. वेद व्यासांचा जन्म या दिवशी झाला असल्याने, त्याला व्यास पौर्णिमा असेही म्हणतात. महर्षी वेद व्यासांना अमरत्वाचे वरदान आहे. म्हणूनच आजही महर्षी वेद व्यास आपल्यामध्ये कोणत्या ना कोणत्या स्वरूपात उपस्थित आहेत.

इतिहासाच्या दृष्टीने: प्राचीन काळापासून भारतात गुरु आणि शिष्याची परंपरा आहे. भगवान शिवानंतर गुरुदेव दत्त म्हणजेच दत्तात्रेय हे सर्वात मोठे गुरु मानले गेले आहेत. यानंतर देवांचे पहिले गुरु अंगिरा ऋषी होते. त्यानंतर अंगिरा यांचे पुत्र बृहस्पति गुरु झाले. त्यानंतर बृहस्पति पुत्र भारद्वाज गुरु झाले. याशिवाय प्रत्येक देवता कोणाचा ना कोणाचा तरी गुरु राहिली आहे. सर्व राक्षसांच्या गुरुचे नाव शुक्राचार्य आहे. शुक्राचार्य यांच्या आधी महर्षी भृगु हे राक्षसांचे गुरु होते. असे अनेक महान राक्षस झाले आहेत जे कोणाचे ना कोणाचे तरी गुरु राहिले आहेत.

महाभारत काळात गुरु द्रोणाचार्य हे एकलव्य, कौरव आणि पांडवांचे गुरु होते. परशुराम जी कर्णाचे गुरु होते. त्याचप्रमाणे प्रत्येक योद्ध्याचे कोणी ना कोणी गुरु होते. वेद व्यास, गर्ग मुनी, सांदीपनी, दुर्वासा इत्यादी. चाणक्याचे गुरु त्यांचे वडील चाणक होते. महान सम्राट चंद्रगुप्ताचे गुरु आचार्य चाणक्य होते. चाणक्याच्या काळात अनेक महान गुरु झाले आहेत.

असे म्हटले जाते की महावतार बाबांनी आदि शंकराचार्य यांना क्रियायोग शिकवला आणि नंतर त्यांनी संत कबीर यांनाही दीक्षा दिली. यानंतर प्रसिद्ध संत लाहिरी महाशय हे त्यांचे शिष्य असल्याचे म्हटले जाते. नवनाथांचे महान गुरु गोरखनाथ यांचे गुरु मत्स्येंद्रनाथ (मच्छंदरनाथ) होते, जे ८४ सिद्धांचे गुरु मानले जातात.

निष्कर्ष: गुरुअभावी आपले जीवन शून्य आहे. गुरुंना त्यांच्या शिष्यांबद्दल कोणताही स्वार्थ नसतो, त्यांचे ध्येय सर्वांचे कल्याण असते. ज्या दिवशी त्यांचा शिष्य उच्च पदावर पोहोचतो त्या दिवशी गुरुंना त्यांच्या कार्याचा अभिमान असतो. एखादी व्यक्ती त्यांच्या गुरुंचे ऋण फेडू शकत नाही. गुरु आणि शिक्षकांचा आदर करणे आपले कर्तव्य आहे. विद्यार्थ्याच्या जीवनात गुरु महत्त्वाची भूमिका बजावतात. गुरुंच्या ज्ञान आणि संस्कारांच्या आधारेच त्यांचा शिष्य ज्ञानी बनतो. गुरु एका अज्ञानी शिष्यालाही सक्षम व्यक्ती बनवतात. संस्कार आणि शिक्षण हे जीवनाचे मूळ स्वरूप आहे. यापासून वंचित असलेला व्यक्ती मूर्ख आहे. गुरुंच्या ज्ञानाचे कोणतेही मूल्य नाही.

या दिवशी आपण आपल्या गुरुंची आणि शिक्षकांची पूजा करतो आणि त्यांना भेटवस्तू देऊन त्यांचा सन्मान करतो. या दिवशी, शिक्षक आणि गुरुंचा सन्मान करण्यासाठी पाठशाळा, शाळा, महाविद्यालये, आश्रम आणि गुरुकुलांमध्ये कार्यक्रम आयोजित केले जातात. आणि गुरुंच्या सन्मानार्थ गाणी, भाषणे, कविता, नृत्य आणि नाटके सादर केली जातात. अशाप्रकारे, गुरुपौर्णिमेच्या दिवशी, विद्यार्थी त्यांच्या गुरुंच्या सन्मानार्थ अनेक उपक्रम आयोजित करतात.