श्री मल्हारी माहात्म्य अध्याय ७ वा

सनत्कुमार उवाच ॥

कथंतेमुनय: सप्त तंदृष्ट्वागिरिजापतिम् ॥ स्तोत्रंप्रचक्रुर्भावेनशुद्धेनजगतांविभो: ॥१॥

ऋषय ऊचु: ॥

नमोस्तुतेमहादेवनमस्तेजगदीश्वर ॥ नमोस्तुतेजटाजूटासंरागच्चंद्रभूषण ॥२॥

नमोरुद्रायमहतेनमस्तेगिरिजाप्रिय ॥ नमस्तेजगतांनाथनमस्तेभक्तवत्सल ॥३॥

नमस्तेदेवदेवेशनमस्तेलोकपालक ॥ नमस्तेजगदाधारनमस्तेवरदेश्वर ॥४॥

नमस्ते भूतभव्येशनमस्तेभूतभावन ॥ नमस्त्रिपुरहंत्रेचनमस्तेत्रिदशेश्वर ॥५॥

नमस्तेस्तुज्ञानदात्रेनमस्तेवाग्विभूषण ॥ नमस्तेवेदविदुषेनमस्तेवेदधारिणे ॥६॥

नमस्तेभूतदमननमस्तेसुरमर्दन ॥ नमस्ते जगदाधारनमस्तेजगतांप्रिय ॥७॥

नम: पिनाकहस्तायनमस्तेकृत्तिवाससे ॥ नमोऋषिगणाध्यक्षनमस्तेसन्मुनिप्रिय ॥८॥

नमस्तेमुनिपालायनमस्तेमुनिसंश्रय ॥ नमस्तेवरदेशायनमस्तेधर्मपालक ॥९॥

नमस्तेधर्मकर्तृणांमार्गादेशकरप्रभो ॥ नमस्तेस्तुत:प्राप्यनमस्तेतापसप्रिय: ॥१०॥

नमस्तेपोनिधानायनम: पालायतेनम: ॥ सृष्टिस्थितिविनाशानांकर्त्रेतुभ्यंनमोनम: ॥११॥

सभामध्यगतांदृष्ट्वाविह्वलीकृतमानस: ॥ उवाचब्राह्मणाञ्छंभु: केनयूयंसुदु:खिता: ॥१२॥

ऋषय ऊचु: ॥

मणिमल्लौमहादैत्यौमणिशैलाधिवासिनौ ॥ ब्रह्माणंतपसाराध्यतावजेयत्वमागतौ ॥१३॥

नवध्यौपंचवक्त्रेण्चतुर्वक्त्रेणवाक्वचित् ॥ षण्मुखेन दशास्येनदशबाहुवतापिवा ॥१४॥

सहस्त्रबाहुनावापिदेवधुर्येणकेनचित् ॥ राक्षसेनापिमनुजै: सिद्धविद्याधरादिभि: ॥१५॥

वरदानबलोन्मत्तौदुर्मदौदुष्टमानसौ ॥ ताभ्यांमहीतलेराज्यंक्रियतेलोकपीडनम् ॥१६॥

याभ्यांबिभेतिशक्रोपिनृपाणांतत्रकाकथा ॥ ऋषीणामाश्रमा: सर्वेविध्वस्तास्तेनपीडिता: ॥१७॥

उन्मूलितानिलिंगानिस्वयंभूनिविनोदत: ॥ जलतीर्थेषुरम्येषुविचेरु: कुंजरास्तयो: ॥१८॥

तयोरनुचरै: स्वर्गात्केशाकर्षणविह्वला: ॥ दिव्या: सुरविलासिन्योभुक्ता: प्रापय्यभूतलम् ॥१९॥

पानकेलिविलासायप्रेमपात्रंमरुत्वत: ॥ आनीतममरावत्यामेनकांख्यमनोहरम् ॥२०॥

प्रत्यहंनंदनोद्यानात्ततुष्टयैकुसुमानिच ॥ पारिजातस्यमघवाप्रस्थापयतितद्भयात् ॥२१॥

आसेवायघटीर्बद्धास्तद्भुत्यै:कल्पशाखिनाम् ॥ दातव्यंकल्पितंतैर्हिसुष्टुदुष्टमथापिवा ॥२२॥

निक्षेपित: सुरमणि: कंचित्कालंमरुत्वता ॥ संरंभाच्चैववैकुंठंसुराणांसुरभिर्ययौ ॥२३॥

पीयूषरसपूर्णानिस्वर्णवर्णानिन्यश: ॥ अत्यर्पयतिसुत्रामाप्रीत्याभीत्याफलानिच ॥२४॥

यत्किंचिन्नागलोकेस्मिन्नपूर्वंवस्तुसुंदरम् ॥ भोग्यंयोर्विभोगायशक्र: प्रापयतिक्षणात् ॥२५॥

अग्निस्तयो: प्रतापेनदाहभीतइवानिशम् ॥ सुकंपमानहृदय: स्वांपुरीमधितिष्ठति ॥२६॥

विश्वसंहाररसिक: कृतान्त: शासनात्तयो: ॥ नबिभर्तिकरेदंडंचंडविक्रममंडलम् ॥२७॥

कोणेश: कौणपोजातिमात्रभावेनगोचर: ॥ दानादानादिकंप्रेमतनुतेसतंतयो: ॥२८॥

वरुणोवारुणीभ्रांतइवभीत्यैववेपते ॥ शिरसावंदतेसम्यक्‍ तदादेशविचेष्टितम् ॥२९॥

सर्वदासर्वगोवायुस्तत्कांतासुरतश्रमम् ॥ हरतेस्वल्पभावेनभयोत्कर्षमुपागत: ॥३०॥

संप्रापयतियक्षेश: प्रीत्यैवभयगर्भत: ॥ नृत्यगीतेषुचतुरा: कामिनीरलकापुरात् ॥३१॥

माणिक्यदीप्तिरत्नानिचिंतामणिसमानिच ॥ ददात्यब्धि: किमाश्चर्यंयरोरिंद्रोऽपिसेवक: ॥३२॥

तपोव्ययभयाद्दैत्यान्नपंतिमुनीश्चरा: ॥ शूनिदंडाहतेशौचहानि: किंनैवजायते ॥३३॥

तयोर्मुख्यस्तुमल्लाख्य: समदोपिप्रतापवान् ॥ आश्रमान्न: समभ्येत्यनानादु:खंतदाकरोत् ॥३४॥

सर्वज्ञ: सर्वदर्शीत्वयंदृतंत्तन्नवेत्सिकिम् ॥ सर्वथापीडितास्तेनत्वयिस्वामिन्यनाथवत् ॥३५॥

कथंयाम:कथंदेवज्ञातात्वंदोषदंडयो: ॥ तेषामितिवच:श्रुत्वाशिवोवनमब्रवीत् ॥३६॥

श्रीशिव उवाच ॥

महताब्राह्मणादुष्टकर्मणाभिगतायुषा ॥ भग्नास्तेनमनोरम्यारुद्रहंसस्यपंजरा: ॥३७॥

प्रध्वस्तामममल्लेनकालर्पस्यपेटका: ॥ विप्रालौल्यवशेनेवमूषकेणक्षतायुषा ॥३८॥

दैत्याधमंग्रसामीतिसाट्टहासंसमुत्थित: ॥ जटा: संत्रासयामासफटाटोपाहिनाभुवि ॥३९॥

अजायतमहामारीदीप्तदावानलप्रभा ॥ सिक्तातैर्मुनिभिर्दीप्तैरोषोत्कर्षेणसर्पिषा ॥४०॥

तत:साघृतमारीतिनामधेयमुपागमत् ॥ दंष्ट्राकरालवदनाजिह्वाललनभीषणा ॥४१॥

नानायुधधरात्युग्राशतभैरवनादिनी ॥ ज्वलच्छिखेवकल्पाग्रेर्वर्द्धिताभुवनत्रये ॥४२॥

इति श्रीब्रह्मांडपुराणेशिवविज्ञापनोनामसप्तमोऽध्याय: ॥७॥