केवढे हे क्रौर्य !

क्षणोक्षणी पडे, उठे, परि बळे, उडे बापडी,

चुके पथहि, येउनी स्तिमित दृष्टिला झापडी.

किती घळघळा गळे रूधिर कोमलांगातुनी,

तशीच निजकोटरा परत पातली पिकणी.

महणे निजशिशूंप्रती, अधिक बोलवेना मला,

तुम्हांस अजि अंतीचा कवळ एक मी आणला,

करा मधुर हा! चला, भरिवते तुम्हा एकदा,

करी जतन यापुढे पभु पिता अनाथां सदा!

अहा! मधुर गाउनी रमविले सकाळी जना,

कृतघ्र मज मारतील नच ही मनी कलपना,

तुम्हांस्तव मुखी सुखे धरून घांस झाडावरी

क्षणैक बसले तो शिरे बाण माझया उरीं 

निघुन नरजातिला रमिवण्यांत गेले वय,

महणून वधिले मला! किती दया! कसा हा नय!

उदार बहु शूर हा नर खरोखरी जाहला

वधुनी मज पाखरा निरपराध की दुर्बला!

म्हणाल, भुलली जगा, विसरली‍ प्रियां लेकरां

महणून अतिसंकटे उडत पातले मी घरा,

नसे लवहि उष्णता, नच कुशीत माझ्या शिरा,

स्मरा मजबरोबरी परि दयाघना खरा.

असो, रूधिर वाहुनी नच भिजो सुशयया तरी

म्हणून तरूच्या तळी निजलि ती द्विजा भूवरी.

जिवंत बहु बोलकें किती सुरम्य ते उत्पल,

नरे धरून नाशिले, खचित थोर बुद्धिबल.

मातीत ते पसरिले अतिरम्य पंख,

केले वरी उदर पांडुर निष्कलंक,

चंचू तशीच उघडी पद लांबवीले,

निष्प्राण देह पडला! श्रमही निमाले!


- ना.वा. टिळक