जातक कथा : बुद्धिमान पोपट

Kids story : खूप वर्षांपूर्वी, एक पोपट त्याच्या दोन मुलांसह एका घनदाट जंगलात राहत होता. ते आनंदाने राहत होते. एके दिवशी, जंगलातून जाणाऱ्या एका शिकारीला पोपटांची एक सुंदर जोडी दिसली. त्याला वाटले की ती राजासाठी एक अद्भुत भेट असेल. त्याने त्यांना पकडले आणि राजाकडे आणले.

जेव्हा त्याने पोपट राजाला सादर केले तेव्हा राजा खूप आनंदी झाला आणि त्याने शिकारीला शंभर सोन्याचे नाणे देऊन बक्षीस दिले.

राजवाड्यात आणल्यानंतर, पोपट सर्वांचे लक्ष वेधून घेत होते. त्यांना सोन्याच्या पिंजऱ्यात ठेवण्यात आले होते. नोकर नेहमीच त्यांच्या मागे धावत असत. त्यांना विविध प्रकारची ताजी फळे खायला दिली जात होती. राजा त्यांना खूप प्रेम करत असे. राजकुमारही सकाळी आणि संध्याकाळी त्यांच्यासोबत खेळत असे. दोन्ही पोपटांना असे जीवन मिळाल्याने खूप आनंद झाला.

एके दिवशी, लहान पोपट मोठ्या पोपटाला म्हणाला, "भाऊ, आम्ही खूप भाग्यवान आहोत की आम्हाला या राजवाड्यात आणले गेले आणि आम्हाला इतके आरामदायी जीवन मिळाले. येथे प्रत्येकजण आम्हाला खूप प्रेम करतो. ते आमची इतकी चांगली काळजी घेतात."

"हो, भाऊ, इथे आपल्याला आवश्यक असलेली प्रत्येक गोष्ट कोणत्याही प्रयत्नाशिवाय मिळते. आपलं आयुष्य पूर्वीपेक्षा अधिक आरामदायी झालं आहे. सगळ्यात चांगली गोष्ट म्हणजे आपल्याला इथल्या सर्वांकडून प्रेम मिळतं."

पोपट राजवाड्यात आनंदी जीवनाचा आनंद घेत होता. पण एके दिवशी सगळं बदललं. राजाला पोपट भेट देणारा शिकारी राजदरबारात परतला. यावेळी त्याने राजाला एक काळं माकड भेट दिलं.

काळा माकड आता राजवाड्यात लक्ष केंद्रीत झाला होता. सर्व नोकर त्याची काळजी घेत होते. त्याच्या खाण्यापिण्याची विशेष काळजी घेतली जात होती. सर्वांनी पोपटांकडे लक्ष देणे थांबवले. राजकुमारही पोपटांऐवजी माकडाशी खेळू लागला.

हे पाहून लहान पोपट खूप दुःखी झाला. तो मोठ्या पोपटाला म्हणाला, "भाऊ, या काळ्या माकडाने आमचे सर्व आनंद हिरावून घेतले आहेत. त्याच्यामुळे आता कोणीही आपल्याकडे लक्ष देत नाही."

मोठा पोपट म्हणाला, "काहीही कायमचे नसते, माझ्या भावा. काळ लवकर बदलतो."

काही दिवस गेले. माकड खोडकर होता. एके दिवशी त्याने राजवाड्यात खूप त्रास निर्माण केला. तो नोकरांना खूप त्रास देत होता. त्याच्या कृतीने राजपुत्रही घाबरला.

जेव्हा राजाला माकडाच्या दुष्कृत्याची माहिती मिळाली तेव्हा त्याने त्याला जंगलात सोडण्याचा आदेश दिला. आदेशाचे पालन करण्यात आले आणि माकडाला जंगलात सोडण्यात आले.

त्या दिवसापासून, पोपट पुन्हा राजवाड्यात लक्ष केंद्रीत झाले. आता लहान पोपट खूप आनंदी झाला. तो मोठ्या पोपटाला म्हणाला, "आमचे दिवस परत आले आहे, भाऊ."

मोठा पोपट म्हणाला, "लक्षात ठेव, माझ्या भावा. वेळ कधीच सारखा राहत नाही. म्हणून, जेव्हा काळ तुमच्या बाजूने नसतो तेव्हा तुम्ही दुःखी होऊ नका. जर वाईट काळ असेल तर चांगले काळही येतील."

लहान पोपटाने मोठ्या पोपटाचा मुद्दा समजून घेतला आणि कठीण काळात धीर धरण्याचा निर्णय घेतला.

तात्पर्य : काळाबरोबर सर्व काही बदलते. म्हणून, कठीण काळात धीर धरा.

Edited By- Dhanashri Naik