संत नामदेवांचे अभंग

१.

सांवळी ते मूर्ति ह्रदयीं बिंबली । देहो बुद्धि पालटली माझी साची ॥१॥

धन्य माझी भक्ति धन्य माझा भाव । ह्रदयीं पंढरिराव राहतसे ॥२॥

आशा तृष्णा कैशा मावळल्या दोन्ही । चिंता विठ्ठलचरणीं जडोनी ठेली ॥३॥

नामयाचे जनी विश्रांति पैं झाली । ह्रदयीं राहिली विठ्ठलमूर्ती ॥४॥

२.

वामसव्य दोहींकडे । देखूं कृष्णाचें रूपडें ॥१॥

आतां खाले पाहूं जरी । चहूंकडे दिसे हरी ॥२॥

चराचरी जें जें दिसे । तें तें अविद्याची नासे ॥३॥

माझें नाठवे मीपण । तेथें कैंचे दुजेपण ॥४॥

सर्वांठायीं पूर्ण कळा । दासी जनी पाहे डोळां ॥५॥

३.

धरिला पंढरीचा चोर । गळां बांधोनियां दोर ॥१॥

ह्रदय बंदिखाना केला । आंत विठ्ठल कोंडिला ॥२॥

शब्दें केली जडजुढी । विठ्ठल पायीं घातली बेडी ॥३॥

सोहं शब्दाचा मारा केला । विठ्ठल काकुलती आला ॥४॥

जनी म्हणे बा विठ्ठला । जीवें न सोडीं मी तुला ॥५॥

४.

दळूं कांडूं खेळूं । सर्व पाप ताप जाळूं ॥१॥

सर्व जिवामध्यें पाहूं । एक आम्ही होउनी राहूं ॥२॥

जनी म्हणे ब्रम्हा होऊं । ऐसें सर्वांघटीं पाहूं ॥३॥

५.

चरण विठोबाचे देखिले । साही रिपु हारपले ॥१॥

नाहीं नाहीं म्हणती आम्ही । सांगसी त्या लागूं कामीं ॥२॥

नाहीं तरी जाऊं देशीं । जनी नामयाची दासी ॥३॥