Marathi Poetry 23

अंधार्‍या रात्री, डोळेही सरावतात, अंधाराला ! आणि अंधारात होणार्‍या माणसातल्या पशुंच्या किळसवाण्या ख

किती पहावी मी वाट असाची येतो पाऊस साता जन्मांची अशी माझी पुरविण्या हौम

शब्द ज्यांचे सारे ऐकतात तेच खरे कवी असतात शब्द ज्यांच्या अधीन असतात तेच खरे कर्ते असतात

वेदना आता वर्तमानाची काळजाला हेलावून गेली यादवी दृष्ट तांडवाची आता भोगण्या सत्यांत आली ।। धृ।।

सूर मिळतात सुरात तुझ्या बनले जीवन गाणे सात सूर जुळवित गेले

श्वास उच्छवासाच्या लयीवर दरेक क्षणी गडत मोडत

नको नको देवा मले पाठवू खालच्या देशात माणसं त् माणसं आता बाया बी नशात..!

मला वाटत होतं... ती माझीच होईल, या जन्मात ती डोळ्यासमोरून निघून गेली... मी राहिलो तिला पाहत!

तू अन् मी चंद्र आणि रश्मी तू अन् मी वृक्ष आणि पालवी

तनात-मनात एकच धून श्वासात-जीवात एकच खूण अंगणात-परसात एकच

दोन ‍अधिक दोन चारच होतात त्रिकोणाला कोन तीनच असतात शिस्तीनं चालती आकडे, गणिताचा धाक पडे जरासुद्धा इक...

असीम आकाशाच्या निळाईशी स्पर्धा करणारं एक इवलंसं निळं पाखरू मधून मधून

निळ्यासावळ्या ढग-टोकाशी ओथंबून आले पाणी दूर तिष्ठत एक चांदणी तहान तशीच युगायुगाची

फुटला आभाळाला पान्हा जीव पुन्हा तान्हा तान्हा सहत्र लेकरांची तृप्ती मायेने कसे ओघळती मोती

हिरवा मरवा ओढ्याचा गारवा फुलला मोगरा मनाला विसावा

ज्याच्या नुसत्या स्मरणानं मनाला मोरपीसाचा स्पर्श होतो मन आनंदलहरींवर आरूढ होऊन स्वैर तरंगत राहतं

हे मोकळं माळरान नेहमीच खुणावतं मला मग माळरानाचं मोकळेपणही गळ्यात दाटतं

सांगायचे होते जे सांगितले नेत्रांनी आता काम तुझे ते अनुभवणे हृदयानी

प्रेम तुझे न जाणीले मी न ही तुझ्या डोळ्यातले न ही तुझ्या स्पर्शातले डोळे तुझा निरोप देत राहीले म...

चिंब चिंब भिजतो आहे, भिजता भिजता मातीमध्ये पुन्हा एकदा रुजतो आहे, हिरवे कोवळे कोंब माती माझ्याभोवत...