संत निवृत्तीनाथांचे अभंग 211 ते 218

साधक बाधक न बाधी जनक । सर्व हरि एक आम्हां असे ॥ १ ॥

हरिविण नाहीं हरिविण नाहीं । हरि हेंचि पाही एकरूप ॥ २ ॥

हरि माझा जन हरि माझें धन । हरि हा निर्गुण सर्वांठायीं ॥ ३ ॥

निवृत्ति हरिलीळा दिनकाळ फळला । निमिशोनिमिषकळा हरिजाणे ॥ ४ ॥

त्रैलोक्य पावन जनीं जनार्दन । त्यामाजि परिपूर्ण आत्मज्योति ॥ १ ॥

नाहीं आम्हां काळ नाहीं आम्हा वेळ । अखंड सोज्वळ हरि दिसे ॥ १ ॥

ब्रह्म सनातन ब्रह्मीचे अंकुर । भक्तिपुरस्कार भूतें रया ॥ ३ ॥

निवृत्ति म्हणे दीन दुबळ मी एक । मनोमय चोख आम्हां गोड ॥ ४ ॥

प्रपंच टवाळ वृक्षाचें फळ । उपटिलें मूळ कल्पनेचें ॥ १ ॥

गेली ते वासना निमाली भावना । चुकलें बंधना यमपाश ॥ २ ॥

उपजत मूळ खुंटलें तें जाळ । मायेचें पडळ हरपलें ॥ ३ ॥

निवृत्तिस्वानंद नित्यता आनंद । जग हा गोविन्द आम्हां पुरे ॥ ४ ॥

कल्पना कोंडूनि मन हें मारिलें । जीवन चोरिले सत्रावीचें ॥ १ ॥

साजीव सोलीव निवृत्तिची ठेव । कृष्ण हाचि देव ह्रदयीं पूजी ॥ २ ॥

विलास विकृति नाहीपै आवाप्ति । साधनाची युक्ति हारपली ॥ ३ ॥

निवृत्ति कारण योगियांचे ह्रदयीं । सर्व हरि पाही दिसे आम्हां ॥ ४ ॥

नामरूप सोय नाहीं जया रूपा । तेंथिलये कृपा खेळों आम्हीं ॥ १ ॥

आम्हां हेंचि रूप अद्वैत स्वरूप । नाहीं तेथें किं लाभ कल्पनेचा ॥ २ ॥

ध्येय ध्यान खुंटे प्रपंच आटे । नाम हें वैकुंठा नेतु असे ॥ ३ ॥

निवृत्ति साधन वृत्तिच संपन्न । नाम हें जीवन अच्युताचें ॥ ४ ॥

कल्पितें कल्पिलें चित्त आकळिलें । तन्मय घोळिलें चैतन्याचें ॥ १ ॥

सांग माये कैसें कल्पिलें कायसे । सर्व ह्रषीकेश दिसे आम्हां ॥ २ ॥

निवृत्ति समरस सर्व ह्रषीकेश । ब्रह्मींचा समरस कल्पने माजी ॥ ३ ॥

नाहीं जनीं विजनीं विज्ञानीं । निर्गुण काहाणीं आम्हां घरीं ॥ १ ॥

सुलभ हरि दुर्लभ हरि । नांदे माजघरी आमचीये ॥ २ ॥

आनंदे सोहळा उन्मनीचि कळा । नामचि जिव्हाळा जिव्हे सदा ॥ ३ ॥

निवृत्ति देवीं धरिली निर्गुणीं । शांति हे संपूर्णी हरीप्रेमें ॥ ४ ॥

प्रपंचाची वस्ति व्यर्थ काह्या काज । आम्हा बोलतां लाज येतसये ॥ १ ॥

काय करूं हरि कैसा हा गवसे । चंद्र सूर्य अवसे एकसूत्र ॥ २ ॥

तैसें करूं मन निरंतर ध्यान । उन्मनि साधन आम्हां पुरे ॥ ३ ॥

निवृत्ति परिपाठ हरिनाम हेचि वाट । प्रपंच फुकट दिसे आम्हां ॥ ४ ॥