श्री गणेशगीता

(ओवी)

श्रीगजाननाय नमः ॥ श्रीसरस्वत्यै नमः ॥

श्रीगुरुभ्यो नमः ॥ श्रीमातापितृ० ॥

व्यास म्हणे ब्रह्मदेवा । जनसमूह पावन व्हावा ।

ऐसा उपाय सांगावा । विज्ञति हे परिसावी ॥१॥

विधी म्हणे ऐकें व्यासा । वरेण्य राजा भक्त ऐसा ।

दुजा न दिसे त्रिजगीं सा । गजाननासी तेधवां ॥२॥

पूर्वापर संक्षिप्त इतिहास । श्रवण करीं स्थिर मानस ।

इष्टफल साधावयास । सुलभ असे सर्वांसी ॥३॥

पूर्वीं महिष्मती पुण्यनगर । तेथें वरेण्य नृपवर ।

पुष्पिता राणी पतितत्पर । असे सुंदर रंभेपरी ॥४॥

संतान नाहीं तयांसी । शिवें जाणून मानसीं ।

निद्रित असतां राणी निशीं । कुशीं ठेववी स्वपुत्र ॥५॥

गजापरी नासीक कर्ण । चतुर हस्त इभवर्ण ।

विचित्र बालक परिपूर्ण । म्हणून त्यजिलें सरित्तीरीं ॥६॥

पराशर जातां सरित्तीरीं । बालक पाहून घेतलें करीं ।

आणून दिधलें कांते सत्वरीं । संतान लाधलें म्हणोनी ॥७॥

आनंदें लावी स्तनीं कुमारा । पय वाहे बत्तीस धारा ।

प्राशी गजानन सरसरा । तृप्त झाला निजांतरीं ॥८॥

पराशर पत्‍नी उभयतां । लालनपालन करिती सूता ॥

पुत्रस्नेहें जाणोन तत्त्वतां । सांभाळिती आनंदें ॥९॥

कांहीं काल तेथें क्रमितां । बालक बोले उभयतां ।

आज्ञा द्यावी कार्याकरितां । शुभाशीर्वादपूर्वक ॥१०॥

पहिलें कार्य सिंधूरहनन । दुजें वरेण्यदर्शन ।

दोनी कार्यें करोन । धरामर तोषवी ॥११॥

वरेण्यास अभय देऊन । उपदेश तया करुन ।

उद्धारुन सायुज्य सदन । द्यावें तया त्वरित पैं ॥१२॥

वरेणोपदेश पावन । गणेश गीता तया नाम ।

विख्यात त्रिजगीं होऊन । मुक्त करी साधकां ॥१३॥

वरेण्य गणेश संवादास । सविस्तर कथी कव्यासांस ।

त्यास तें कथी सूतास । गणेशपुराणीं प्रख्यात ॥१४॥

सूत कथिती शौनकादिकां । गणेशपुराणींचे भाग ऐका ॥

सविस्तृत करुन सकळिकां । श्रवणपठण याअर्थी ॥१५॥

गणेशगीतेचें अध्ययन । करुन स्वयें अध्यापन ।

गणेशभजनीं लावावें मन । कार्य योजिलें स्वयंस्फूर्ती ॥१६॥

गणेशपुराणीं गीतें वाचून । तें खंड दिसे मजलागुन ।

केलें असे पद्यमय कथन । अखंड करावें हा अर्थ ॥१७॥

महान्‌ महान्‌ कवीश्वर । त्यांत काय हा पामर ।

वर्णील कायसा चतुर । तें सज्जनीं जाणावें ॥१८॥

गजाननभक्ति आवडी । धरुन काव्यें करी कोडी ।

वेडींवाकुडीं अशीं रुपडीं । लवड सवडी रचितसे ॥१९॥

सज्जन चतुर पंडित । हंसक्षीरन्यायें सेवोत ।

प्रार्थीतसे तयांप्रत । नमन करोन यथामति ॥२०॥

बलभीम नामें पायपोस । गजाननचरणींचा खास ।

काव्यसुमनें पूजनास । भाषोद्यानीं आणीतसे ॥२१॥