कुरूप बदकाची कथा Ugly Duck Story

एका उन्हाळ्याच्या संध्याकाळी एका बदकाला तलावाजवळील झाडाजवळ अंडी घालण्यासाठी चांगली जागा मिळाली. बदकाने तिथे पाच अंडी घातली, पण त्या पाच अंड्यांपैकी एक अंडं खूप वेगळं होतं. ते अंडे पाहून बदक अस्वस्थ झाले आणि अंड्यातून पिल्ले बाहेर येण्याची वाट पाहू लागले.

मग एके दिवशी तिच्या चार अंड्यांतून चार लहान बाळं बाहेर आली. ती चार बदकांची पिल्ले खूप गोंडस आणि सुंदर होती. तिची पाचवी अंडी अजून फुटली नव्हती आणि मूल बाहेर आले नव्हते. अशा परिस्थितीत बदकाने सांगितले की, त्याचे पाचवे मूल बाकीच्यांपैकी सर्वात गोंडस आणि सुंदर असेल, त्यामुळेच त्याला बाहेर यायला इतका वेळ लागत आहे.

एके दिवशी सकाळी पाचवे अंडे फुटले आणि त्यातून एक अतिशय कुरूप बाळ बाहेर आले. हे बाळ त्याच्या इतर चार भावंडांपेक्षा मोठा आणि वाईट दिसत होता.

बदक आपल्या कुरूप बाळाला पाहून खूप निराश झाली. भविष्यात हे मूलही आपल्या भावंडांसारखे सुंदर बनेल, अशी आशा तिने व्यक्त केली.

बरेच दिवस झाले आणि बदक अजूनही कुरूप दिसत होती. त्याच्या कुरूपपणामुळे त्याचेच भाऊ-बहीण त्याची चेष्टा करायचे आणि त्याच्याशी खेळतही नव्हते. अशा स्थितीत त्या कुरूप बदकाच्या पिल्ल्याला खूप वाईट वाटू लागले.

एके दिवशी तो कुरूप बदक तलावाजवळ फिरत होता, जेव्हा त्याला तलावात त्याचे प्रतिबिंब दिसले आणि तो विचार करू लागला की जर तो घर सोडून दूर जंगलात कुठेतरी गेला तर त्याचे कुटुंब खूप आनंदी होईल. असा विचार करत तो घनदाट जंगलाकडे निघाला. हिवाळा आला आणि आजूबाजूला बर्फ पडला. आता कुरुप बदकाला थंडी वाजायला लागली होती आणि त्याला खायला काहीच नव्हते.

ते कुरूप बदक तेथून बाहेर आले आणि बदकांच्या कुटुंबापर्यंत पोहोचले, त्यांनी त्याला पळवून लावले. त्यानंतर तो पुढे कोंबड्याच्या घरी गेला पण कोंबड्यानेही त्याला हाकलून दिले. तो रस्त्याने चालायला लागला तेव्हा एका कुत्र्याने त्याला पाहिले पण तोही त्याच्यापासून दूर गेला. हे सर्व पाहून कुरूप बदकाला आश्चर्य वाटले की तो इतका वाईट आहे की कुत्राही त्याच्यापासून दूर पळत आहे आणि त्याला खावसं वाटत नाहीये. दुःखी अंतःकरणाने तो जंगलात परत जाऊ लागला. वाटेत त्याला एक शेतकरी भेटला आणि तो त्याला त्याच्या घरी घेऊन गेला. पण जेव्हा तो शेतकऱ्याच्या घरी पोहोचला तेव्हा मांजरीने त्याला त्रास देण्यास सुरुवात केली, म्हणून कुरूप बदक पळून गेला आणि जंगलात राहायला गेला.

काही वेळातच वसंत ऋतू आला आणि बदकाचे पिल्लू खूप मोठे झाले. एके दिवशी तो नदीच्या काठावर भटकत असताना त्याला एक सुंदर राजहंसिनी दिसली आणि तो तिच्या प्रेमात पडला. पण त्याच्या मनात विचार आला की तो इतका कुरुप आहे, ही राजकन्या त्याच्याशी कधीच बोलणार नाही. शरमेने मान झुकवून तो तिथून निघू लागला.

तिथून जाताना नदीच्या पाण्यात त्याचे प्रतिबिंब दिसले आणि त्याला आश्चर्य वाटले. त्याने पाहिले की तो बऱ्यापैकी वाढला आहे आणि एक सुंदर राजहंस बनला आहे. आता त्याच्या लक्षात आले की तो हंस असल्यामुळे तो आपल्या भावा-बहिणींपेक्षा पूर्णपणे वेगळा होता. त्याचे आता कुरुप बदकाचे रूपांतर राजहंस यात झाले होते, त्यानंतर त्याने हंसिनीशी लग्न केले आणि दोघेही एकत्र आनंदी जीवन जगू लागले.

कुरूप बदकाच्या या कथेतून आपण शिकतो की योग्य वेळ आल्यावर प्रत्येकजण आपली ओळख निर्माण करू शकतो आणि स्वतःला ओळखू शकतो. तरच तो त्याच्या क्षमतेची चाचणी घेऊ शकतो आणि त्याचे दुःख कमी करू शकतो.