संत निवृत्तीनाथांचे अभंग 61 ते 70

विश्वाद्य अनाद्य विश्वरूपें वंद्य । आणि हा अभेद भेद नाहीं ॥१॥

तें रूप साजिरें नंदाचें गोजिरें । यशोदे निर्धारे प्रेमसुख ॥२॥

हारपती दिशा सृष्टीचा कडवसा । आपरूपें कैसा वोळलासे ॥३॥

निवृत्तिसाधन वसुदेवखूण । गोपिकाचें धन हरी माझा ॥४॥

निराकृती धीर नैराश्य विचार । परिपूर्ण साचार वोळलासे ॥ १ ॥

तें रूप रूपस सुंदर सुरस । तो पूर्ण प्रकाश गोकुळीं रया ॥ २ ॥

नानारूप हरपे दृश्य द्रष्टा लोपे । तो प्रत्यक्ष स्वरूपें नंदाघरी ॥ ३ ॥

निवृत्ति सादर निराकार अंकुर । साकार श्रीधर गोपवेष ॥ ४ ॥

आदि मध्ये वावो अवसान अभावो । पाहाताती निर्वाहो हरपला ॥ १ ॥

तें रूप माजिटें गोपवेश खेळे । नंदाचे सोहळे पुरविले ॥ २ ॥

धन्य ते यशोदा खेळवी मुकुंदा । आळवीत सदा नित्य ज्यासी ॥ ३ ॥

निवृत्तिसधर ब्रह्मरूपसार । वृत्तीचा विचार हरपला ॥ ४ ॥

जेथें रूप रेखा ना आपण आसका । सर्व रूपें देखा हरि माझा ॥ १ ॥

तें रूप गोजिरें नंदाघरीं असे । जनीवनीं दिसे गोपिकांसि ॥ २ ॥

नादभेद कळा जेथें भेद नुठी । ब्रह्मरूपें तुष्टि अवघी होय ॥ ३ ॥

निवृत्ति जन जन वन देख । आत्मरूपभाव ब्रह्म जाला ॥ ४ ॥

मध्यबिंदनाद उन्मनि स्वानंद । रूपरस गोविंद गुणनिधी ॥ १ ॥

तें रूप सुरवर सेविती अरुबार । नित्यता सविचार भोगिताती ॥ २ ॥

गौळिया गोजिरें दैवत साचारें । नंदासि एकसरे प्रेम देत ॥ ३ ॥

निवृत्ति निवाला प्रेमरसें धाला । सर्व सुख डोळा हरिकृष्ण ॥ ४ ॥

विश्वातें ठेऊनि आपण निरंजनी । नामाची पर्वणी भक्तांलागी ॥ १ ॥

तें रूप संपूर्ण वसुदेवाकुळीं । यादव गोपाळीं वोळलासे ॥ २ ॥

व्यापकपण धीर ब्रह्मांड साकार । तें रूप तदाकार भाग्ययोगें ॥ ३ ॥

निवृत्ति घनवट आपण वैकुंठ । कृष्णनामें पेठ गोकुळीं रया ॥ ४ ॥

विश्वंभरमूर्ति विश्वाचे पाळक । वैकुंठव्यापक जीवशिव ॥ १ ॥

तें रूप सुंदर नंदाघरीं वसे । जनीवनीं वसे कृष्णरूप ॥ २ ॥

निखळ निघोट नितंब परिपूर्ण । आनंदपुर्णघन गोपवेषें ॥ ३ ॥

निवृत्ति परिकर वैकुंठ अपार । भाग्य पारावार यशोदेचें ॥ ४ ॥

त्रिभंगी त्रिभंग जया अंगसंग । एकरूप सांग वोघवतसे ॥ १ ॥

तें रूप सावळें भाग्ययोगें वोळे । नंदाचे सोहळे पाळियेले ॥ २ ॥

श्रुतिप्रतिपाद्य शास्त्रांसि जें वंद्य । निर्गुणाचें आद्य भाग्यनिधि ॥ ३ ॥

निवृत्ति नितंब रूपस स्वयंभ । कृष्णनामें बिंब बिंबलेंसे ॥ ४ ॥

ज्याचे स्मरणें कैवल्य सांडणें । एका नामें होणें चतुर्भुज ॥ १ ॥

तें रूप वैकुंठ भोगिती गोकुळीं । नंदाचिये कुळीं बाळकृष्ण ॥ २ ॥

न संपडे ध्यानीं लावितां उन्मनी । तो गोपाळाचे कानीं सांगे मातु ॥ ३ ॥

निवृत्ति अरुवार कृष्णरूपी सेवी । मन ठाणदिवी ह्रदयामाजी ॥ ४ ॥

विकट विकास विनट रूपस । सर्व ह्र्षिकेश दिसे आम्हां ॥ १ ॥

तें रूप साजिरें नंदाचें गोजिरें । उन्मनिनिर्धारे भोगूं आम्हीं ॥ २ ॥

विलास भक्तीचा उन्मेखनामाचा । लेशु त्या पापाचा नाहीं तेथें ॥ ३ ॥

निवृत्ति म्हणे तें सुखरूप कृष्ण । दिननिशीं प्रश्न हरि हरि ॥ ४ ॥