Marathi Poetry 21

परतव नेत्रां मधले पाणी कटाक्षाने कठोरपणे कमजोर करतील तुला हे तुझे मन व्याकुल करतील हे घायाळ मन बरसे

जेव्हा पाऊलभर पाण्यात चतकोर आकाशाचं प्रतिबिंब अख्ख्या आशयाचं विश्व उगगडत नेत तेव्हा किती पाणी आणि क

मनाचा वारू उधळला चौखूर संयमाचा दोरू कामा न ये ! लाटेवरी लाट झांकोळली वाट विश्रांतीचे बेट गवसे ना !

अरे खोप्यामधी खोपा सुगरणीचा चांगला देखा पिलासाठी तिनं झोका झाडाला टांगला... पिलं निजली खोप्यात जसा...

अरे, संसार संसार, जसा तवा चुल्ह्यावर... आधी हाताला चटके तंव्हा मिळते भाकर। अरे, संसार संसार, खोटा क...

जे जे समोर आलं ते ते स्वीकारीत जाण्याच्या प्रवृत्तीमुळं मनाचं दालन गच्च भरून गेलं वेगवेगळ्या असंबधित...

कोण जाणे, कोठून कुणाला कशी आणि केव्हा मिळते प्रेरणा ? इन्द्रधनुषी सात रंगांत चिंब भिजून आयुष्याच्...

काल पडलेल्या अवकाळी पावसामुळं हवेत आंगतुक आलेल्या गारठ्यानं थेट दहा पावसाळे मागे नेलं

माझ्याकडे आहे एक आरसा- रोज त्याला मी विचारते, सांग आरशा मी दिसते कशी? ।।1।। आरसा म्हणतो - ''निर...

'कोण सोबतीला?' 'माझी मीच.' 'हत् वेडे, इतका भरभक्कम आधार! मग रेटते आहे काय म्हणतेस ?

लोखंडी साखळदंडानं गच्च लावलेला दरवाजा अलगद उघडावा आणि आतल्या वाटेवरून सहज सरसरत चालत राहावं कुठलेही ...

मी तुला घातलेलं कोडं भलतंच अवघड, कसं उलगडू म्हणून विचारमग्न झालेल्या तुला अखेर उमगलं की, आपली धडपड

बोल बोलता बोलता बोल अबोल जाहले ।। मुक्या वेदनांचे शब्द उर फुटून निघाले....

मी सुरातील गीत गाऊन स्वप्न नभीचे पाहतो ओंजळने भरून वारे, वादळा परी गर्जतो....

का उगाच आभाळ भरून आले? का उगाच चित्त आज डहुळले ? का उगाच वीज चमकून गेली ? का उगाच आर्त वेदना हुंक...

पुरुष-प्रकृ‍ति आकाश-धरती प्रलय-उत्क्रांती आवर्त अनंती

दशदिशा कोंदून गेल्या स्थिरचर कुंठित झाले मन-मस्तिष्क दिङमूढले अवचित

निरर्थकतेला अर्थ देता देता थकून गेलेलं मन जागं झालं खडबडून गोंळळून, वेध घेत राहिलं

भावनांच्या अभिव्यक्तिचे माध्यम असे शब्द चयन अनमोल मनीच्या भावना व्यक्त होतात शब्दातुन कधी सौम्य, कधी...

मी अभिमन्यु अभिमन्यु मी संसारातल्या व्युहात शिरले अजाण पणे