Marathi Poetry 25

सौंदर्य आणि चैतन्य यांची बेरीज करा यशातून अपयशाची वजाबाकी करा प्रेमाला शुद्ध अंत:करणाने गुणा कामला व

तिच्या प्रेमात पडतांना तिला प्रेमात पाडायचं राहून गेलं तोंड दुखेपर्यंत बडबडलो पण हवं ते सांगायचं राह

मी अख्खं भूमंडळ पालथं घातलं असतं तुझ्या डोळ्यात मला हवा तो भाव शोधण्यसाठी

अवघं आयुष्य आक्रसलं कोत्या संकोचानं

धिक्कारणे स्वतःला पुरेसे वाटत नाही फक्त करप्ट पश्चात्ताप व्यक्त करून

वठलेल्या झाड्यावर चढली वेळ जांभळी फुलारलेली तिला न ठाऊक झाड कसें

डोळ्यांनी चांदणं खुडतांना हळूच हाती लागला तुझ्या पापणीआडचा चंद्र

असे अचानक मनात माझ्या मोर नाचले

माहीत होते मला हा अंधार जीवघेणा अशीच सोबत करणार मिळू पाहाणार्‍या सावलीसारखा

आई, तू आहेस म्हणूनचं माझ्या अस्तित्वाचं इथे नांदणं आहे संस्कारांच्या असंख्य चांदण्यांनी हृदयाच्या आभ...

मी म्हणालो, तो चंद्र मेघांनी माखला. तू म्हणालीस, भोवती किती अंधार साचला...

तुझ्या माझ्या अंगणात पावसाचा ओला वारा तुझ्या माझ्या आठवांचा आज खळाळला झरा...

क्षितिजाच्या पलीकडे पोकळीच्या अलीकडे

जवळिकीने तुझ्या जाणवू दिले नाही

उकीरडा झालाय पार आयुष्याचा त्यावर डुकरासारखे लोळणारे तुम्ही वेळप्रसंगी कुणाचीही

अशी उन्मळून येऊ नकोस तुला सावरायला इथं

पराकोटीचा कोता असतो तो जिव्हाळा वेमुर्वत खुळं असतं ते

राज्यकर्त्यांनो नका राहू आपल्याच मस्तीत सत्ताप्राप्तीच्या पोकळ गुर्मीत