Marathi Poetry 22

थेटरमधी शिनमा लागला, गेलो व्हतो पाहाले 'व्हॅलेंटाईन डे' च्या दिवसी, पैसे मागून बापले... गेटामधून ...

वाट पाहत आहे अशा एका पहाटेची जी विरघळून टाकते द्वेषांच्या जळमटांना वाट पाहत आहे अशा एका सूर्या...

कोठली ही अनाम हूरहूर मनास सैरभैर करून दशदिशात विखरून पुन्हा माझ्याच मनाच्या दाराशी उभी राहिली अव...

एकच क्षण असा हिरकणीसा चमकून जावा एकच क्षण असा अंतरी रूतुन बसावा... एकच क्षण असा ज्याची वाट पहाव...

कधी कधी वाटतं असं कोणतं नातं तुझ्या-माझ्यात? ज्यात लौकिक सर्व संबंधाचा अभाव असूनही अनाम भावबंधाचा

ऊठसूठ इथं तिथं धावणार्‍या मनाला दटावून गप करून यशोदेच्या कृष्णासारखं बांधून ठेवलं एका खुंटाला.

तजेलदार मोत्यांच्या सरातील एकेका मूल्यवान मोत्याप्रमाणं स्मरण-माळेतील प्रत्येक मोती हृदयाच्या कुपीत ...

असा कसा हा संवाद ज्यास शब्दांचाही अडसर व्हावा? अशी कशी ही ओढ ज्यास स्थळ-काळाचेही वावडे व्हावे? अस...

सुखाच्या डोही मन डुंबत राही सुखाचेच माणिक मोती दोन्ही हातांनी सावडी सुखाचीच भेट...

'आठवणी'...अश्रुंच्या पावसात पुन्हा चिंब होतात... सेलिब्रेशनच्या नव्या कल्पना मनात घर करू लागतात... ...

तुझ्या माझ्या गप्पात मी आता गप्पच बसेन, कारण... तुझा आनंद नजरभरून बघताना मी डोळ्यात अश्रु अन् गळ...

मनाचे जंगल तर खूप गहन असते जितके आत डोकवा तितकेच खोल असते. वणवा फक्त रानावनातच नसतो

कधीच कुठे बोलले नाही, कधीच कुठे सांगितले नाही, शब्द माझे फितूर झाले, काव्यामधुनी रहस्य उमले.

आज पहाटेच्या चांदण्यात, साखरझोपेच्या गुंगीत, वायुलहरींवर तरंगत-

दोनच गोष्टी सत्य आहेत तुझा भाव आणि अभाव!

टपटप पाण्यात सळसळ रानात खळखळ ओढ्यात अन् खळबळ मनात?

कसनुसं हसून त्यानं जेव्हा घेतला निरोप माझा तेव्हा आंतून जीव उलून आला

उठल्या उठल्या घेतोस चहाचा कप, अन पेपरातल्या बातम्या गिळतोस गपागप... कितीही वाटली चीड, तरी मन नसत

तनात-मनात एकच धून श्वासात-जीवन एकच खूण

सूर जुळता सुरात तुझ्या जीवन बनले संगीत माझे सात सुरात रंगले मन माझे तुझ्यात जणू समरस झाले