Marathi Poetry 24

हा सूर्य तो नव्हे जो मी मावळताना पाहिला माझ्या गावाच्या माळावर

जीवन असे हे सागरापरी किती तरी रम्य विशाल अनुपम अनेक आठवणी बालगीत उराशी कधी असे भरती कधी असे ओहटी

दरवळतो सुगंध प्रेमाचा पारिजात तू माझ्या जीवनाचा तुझ्या सुगंधाने मोहीत होऊन येते तुझ्या मागे मागे तु...

नीळ्या अंबरी दाटले ढग हे किती काळे-काळे आपल्या मधे समावुन घेतले निर्मल शीतल जल हे सारे जन जीवना सु

ती रुसली होती माझ्यावर कां? कुणास ठाऊक? मी आर्त स्वरांत तिला साद घालीत होतो विरह वेदना मला जाळीत होत

जसे फुलांनी बहरून यावे उधळित गंधा मुक्त हसावे जनमनास प्रमुदित करण्या हे माझे जीवन जावे। जळुनि...

माझ्या मनाच्या घरट्यात अजुनही येत असतात जसा वाट चुकलेला वाटसरु यावा आश्रयासाठी

त्या चांगल्याला आकार देण्याचा भुकेल्याला अन्न, तहानलेल्याला पाणी आणि निवार्‍याला उब देण्याचा आप्ते...

आपण आपले आपल्यालाच शोधत असतो. प्रत्येक क्रियेतून, प्रत्येक प्रतिक्रियेतून स्वत:ला शोधताना ठेचाळत जा...

घेऊन येतो संदर्भ आई-‍वडिलांचे, शेजार्‍यांचे शिक्षणाचे आणि व्यवसायाचे

हृदयात पेटले किती किती वेदनांचे निखारे नयनात आसवे किती पण पापण्यांचे पहारे

पुनव रातीच्या चंद्रा आज कुठे तू सांग सुहास वदनी नील आकाशी अमृत सिंचन पृथ्वीपाशी

अपेक्षा अपेक्षा अपेक्षा अपेक्षांचे एक मोठे जाळे घेऊन वावरत असतो भोळा माणूस उद्याच्या उगवत्या सूर्याच...

माझ्यातील आतल्या 'मी' ला माझ्यातील बाहेरच्या 'मी' नं सहज साद घातली चार घटका

रखरखीत उन्हात वाळत घातल्यासारखं आयुष्य खडखडीत कोरडं झालं. दमट, कुबट गंध वरच्यावरच उडून सर्वार्थानं

पाहते प्रिया मी वाट पसरल्या धुक्यात दाट पश्चिमेस उधळले केशरी रंग सांजचे पाखरेही परतली शिखांतरीच जायच...

प्राजक्ताच्या पनोपानी ‍कितिक सजल्या बघ कलिका केशरी लेंग खालती आणिक वरती धवल पहा बुरखा हिरव्या काळ्य...

मोत्याचा सार खळ्कन तुटावा तसे तिचे हसू कोपर्‍याकोपर्‍यात विखुरले, घरातील चैतन्य

हिरव्याकंच गवत-पात्यावरचा अलवार रुपेरी दवबिंदू, अथांग जलाशयाच्या नि:स्तब्ध पृष्ठभागावर हलकंच उमट...

रुढी परंपरांच्या उसळत्या आगीच्या लोळात, त्यांनी गाडलेत आमचे सुखी संसार! त्याच आगीला साक्ष ठेवून मनान...